Rodzaje zmian barwnikowych

Znamiona barwnikowe mogą być obecne już od narodzin. Mówimy wówczas o zmianach wrodzonych. Znamiona melanocytowe mogą pojawić się również w ciągu życia. Najczęściej powstają na obszarach skóry najbardziej narażonych na promieniowanie słoneczne. Stanowią one grupę znamion nabytych.

Jak rozpoznać znamię barwnikowe wrodzone?

Poza tym, że znamiona te obecne są od początku życia, charakteryzują się podobnym wyglądem. Zazwyczaj są to dobrze odgraniczone zmiany o owalnym lub okrągłym kształcie. Mogą przyjmować różny odcień koloru brązowego. Średnica wrodzonego znamiona rzadko przekracza 5mm.

Znamię barwnikowe nabyte – czym różni się od wrodzonego?

Większość zmian nabytych, przypomina wyglądem znamiona wrodzone. Zazwyczaj są to łagodne, niegroźne zmiany. Innym rodzajem nabytych zmian są znamiona atypowe. Zarówno ich kształt jak i brzegi są nierównomierne. Często wystają ponad powierzchnię skóry a ich wymiar przekracza 5mm. Ponadto zmiany te charakteryzują się niejednolitą barwą. Atypowe zmiany wykazują zwiększone ryzyko transformacji nowotworowej do czerniaka – nowotworu złośliwego, dlatego wymagają one zawsze dodatkowej diagnostyki.

Czy znamiona barwnikowe należy leczyć?

Znamiona wrodzone oraz nabyte – łagodne, zazwyczaj nie wymagają żadnego postępowania lekarskiego. Atypowe znamiona nabyte lub znamiona budzące niepokój onkologiczny wymagają dodatkowego badania dermatoskopowego, po którym ustala się dalszy plan leczenia. Mogą być wówczas zalecone wizyty kontrolne co 3 lub 6 miesięcy oraz unikanie ekspozycji na promieniowanie słoneczne. W razie potrzeby, zmiana może zostać zakwalifikowana do chirurgicznego usunięcia i badania histopatologicznego w celu ustalenia ostatecznej diagnozy i wykluczenia złośliwości zmiany.

Chirurgiczne usuwanie znamion barwnikowych

Usuwanie znamion barwnikowych głównie wykonuje się ze wskazań zdrowotnych, jednak mogą być usuwane również ze wskazań kosmetycznych. Dodatkowo, usuwa się znamiona zlokalizowane w miejscach narażonych na nieustanne drażnienie mechaniczne. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. W przypadku niewielkich nacięć, brzegi rany mogą być zbliżone za pomocą specjalnych plastrów. Wówczas zakładanie szwów nie jest konieczne. Wiąże się to z mniejszą blizną i lepszym efektem kosmetycznym. W przypadku usunięcia większych znamion, założenie szwów jest niezbędnym elementem zapewniającym odpowiednie gojenie się rany.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza z powodu zmian barwnikowych?

Znamiona wymagające pilnej konsultacji z lekarzem charakteryzują się takimi cechami jak:

• asymetryczny kształt,
• nierówne brzegi,
• niejednorodność kolorystyczna,
• wymiary przekraczające 5 mm,
• chropowata lub wypukła powierzchnia,
• wyciekający płyn,
• powiększanie się zmiany.

Czy można zmniejszyć ryzyko powstawania nabytych zmian barwnikowych?

Promieniowanie UV stanowi główny czynnik zwiększający ryzyko powstawania zmian barwnikowych de novo. Stosowanie kremów z filtrem SPF >50 oraz unikanie nadmiernej ekspozycji na promienie słoneczne jest jedynym działaniem profilaktycznym, które redukuje ryzyko powstawania nowych zmian lub transformacji nowotworowej już istniejących zmian atypowych.

The post Znamię barwnikowe: rozpoznanie i leczenie first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Jak działa laser chirurgiczny CO2 ?

Energia lasera CO2 ogniskuje się na tkance i zamieniana jest na ciepło. Powoduje to odparowanie wody z komórek poddanych działaniu lasera i tym samym ich zniszczenie. Dodatkowo, niewidzialne światło lasera CO2 zamyka naczynia krwionośne, dzięki czemu podczas zabiegu nie dochodzi do krwawienia. Sterylność zabiegu zachowana jest, dzięki bezdotykowemu usuwaniu zmiany oraz towarzyszącej temu wysokiej temperaturze.

Jakie zmiany można usunąć za pomocą lasera chirurgicznego CO2?

Łagodne zmiany proliferacyjne skóry mogą być usuwane klasycznie, za pomocą skalpela lub z wykorzystaniem lasera chirurgicznego CO2. Jeżeli zmiana budzi podejrzenie onkologiczne, badana jest dermatoskopowo, w celu weryfikacji podejrzeń oraz ustalenia dalszego planu leczenia. Laser chirurgiczny CO2 znalazł zastosowanie w usuwaniu takich zmian jak:

• włókniaki ( brodawki twarzy, powiek i innych obszarów skóry),
• kaszaki,
• naczyniaki,
• brodawki wirusowe (kłykciny kończyste, kurzajki),
• pieprzyki,
• znamiona skórne,
• niechciane tatuaże.

Ponadto, laser chirurgiczny CO2 wykorzystywany jest do małoinwazyjnej plastyki wędzidełka warg. Zerwane lub zbyt krótkie wędzidełko napletka, również może być leczone przy pomocy lasera chirurgicznego CO2.

Zalety chirurgicznego lasera CO2

Usuwanie zmian laserem chirurgicznym CO2 wiąże się z bezbliznowym gojeniem lub pozostawia znacznie mniejszcze blizny w porównaniu z klasycznym zabiegiem, wykonanym przy pomocy skalpela. Laser pozwala usunąć zmianę o wiele precyzyjniej niż skalpel, co powoduje mniejsze uszkodzenie okolicznych tkanek i krótszy okres gojenia. Dodatkowo, zabiegi są krótkie, pozbawione krwawienia i praktycznie bezbolesne. Dzięki temu, chirurgiczny laser CO2 jest bezpieczną i skuteczną metodą usuwania uciążliwych zmian skórnych.

The post Zastosowanie lasera CO2 w chirurgii first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Tłuszczak – co to takiego?

Tłuszczaki należą do grupy łagodnych nowotworów tkanki łącznej. Tłuszczaki najczęściej pojawiają się w okolicy barków i pleców, aczkolwiek mogą lokalizować się w każdym obszarze ciała. Zbudowane są głównie z tkanki tłuszczowej otoczonej torebką łącznotkankową. Zazwyczaj są to dobrze odgraniczone guzki przesuwalne względem podłoża, kształtu owalnego lub okrągłego. Z reguły są bezbolesne, natomiast w przypadku pokaźnych rozmiarów mogą one uciskać sąsiednie nerwy, powodując ból. W postawieniu diagnozy tłuszczaka przydatnym narzędziem jest badanie USG.

Tłuszczak – leczenie

Wskazaniem do usunięcia tłuszczaka jest ból, lub względy estetyczne. Chirurgiczne wypreparowanie i usunięcie całej zmiany wraz z torebką, w znieczuleniu miejscowym, jest najczęściej stosowaną metodą leczenia, po której pozostaje niewielka blizna.

Czym jest i jak wygląda kaszak?

Gruczoły łojowe skóry mogą ulegać zaczopowaniu, co uniemożliwia odprowadzanie z nich łoju. Nagromadzony łój wraz ze złuszczonym naskórkiem tworzy torbiel, zwaną kaszakiem. Kaszaki bardzo często lokalizują się w obrębie mieszków włosowych, dlatego najczęściej występują na skórze bogatej we włosy. Zazwyczaj są to bezbolesne, miękkie guzy, przesuwalne względem podłoża. Kaszaki stanowią przede wszystkim problem kosmetyczny.

Rozpoznanie oraz usuwanie kaszaka

Początkowo, gdy rozmiary są niewielkie, kaszaki przypominają zmiany trądzikowe. Wyciskanie takiej zmiany niesie ze sobą spore ryzyko nadkażenia i rozwoju stanu zapalnego, dlatego nie należy dopuszczać się próby wyciskania kaszaka lub zmian trądzikowych. Rozpoznanie kaszaka, dokonuje lekarz. W razie wątpliwości, badanie USG lub tomografia komputerowa pomagają ustalić rozpoznanie końcowe. Złotym standartem usuwania kaszaków jest chirurgiczne wycięcie zmiany, wraz z otaczającą torebką. Zabieg trwa do kilkudziesięciu minut i wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym. W razie potrzeby zakładane są szwy. Po zabiegu pozostaje niewielka blizna. Mniejsze zmiany mogą być usuwane za pomocą lasera chirurgicznego CO2 lub ciekłego azotu.

Włókniaki na skórze

Włókniaki, podobnie jak kaszaki, to nowotwory tkanki łącznej o charakterze łagodnym. Są to niewielkich rozmiarów uszypułowane wyrostki skórne. Są bezbolesne i mogą charakteryzować się mnogim występowaniem. Do postawienie diagnozy nie są potrzebne dodatkowe badania. Usuwane są głównie ze względów estetycznych. Usuwanie włókniaków polega na chirurgicznym wycięciu w znieczuleniu miejscowym lub za pomocą chirurgicznego lasera CO2, czy ciekłego azotu.

Czy należy obawiać się opisanych zmian?

Po ustaleniu wstępnej diagnozy przez lekarza i kwalifikacji do zabiegu chirurgicznego, wycięte zmiany przekazywane są do badania histopatologicznego w celu weryfikacji diagnozy i potwierdzenia łagodnego charakteru zmian. Ekspertyza potwierdzająca łagodny charakter zmiany nie wymaga dalszego postępowania medycznego. Alternatywne sposoby usuwania zmian takich jak kaszak czy tłuszczak, które proponuje medycyna estetyczna opierają się na wykorzystaniu laseroterapii, czy ciekłego azotu. Ograniczeniem takich zabiegów jest brak możliwości histopatologicznej oceny zmiany. Natomiast plusem tych metod jest zazwyczaj brak lub bardzo niewielka blizna. Niestety, bez względu na przedstawiony sposób leczenia tłuszczaków, kaszaków oraz włókniaków istnieje ryzyko nawrotu choroby.

The post Tłuszczak, kaszak i włókniak: rozpoznanie i leczenie first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Jak działa laser frakcyjny CO2?

Urządzenie to emituje niewidzialną dla oka, skupioną wiązkę promieniowania. Podstawą działania lasera frakcyjnego jest wytworzenie siatki mikrouszkodzeń w skórze. Wiązka dociera przez naskórek, aż do skóry właściwej. Promieniowanie lasera, które dociera do komórek skóry, podgrzewa zawartą w nich wodę, co prowadzi do jej natychmiastowego odparowania. Opisany efekt ablacji, pobudza skórę do regeneracji w obszarze działania lasera. Regeneracja polega na zwiększeniu metabolizmu komórek skóry właściwej, co przyczynia się do wzmożonej syntezy kolagenu i innych białek fibrylarnych, od czego m.in uzależniony jest kosmetyczny efekt zabiegów poprawiających kondycję skóry.

Medycyna estetyczna – laser frakcyjny i jego zastosowanie

Skóra narażona jest na nieustanne działanie czynników środowiska zewnętrznego. Stanowi ona nieodzowną barierę ochronną pomiędzy organizmem, a środowiskiem. Głównymi czynnikami zewnętrznymi drażniącymi skórę są:

• promieniowanie słoneczne UV,
• smog,
• palenie tytoniu,
• nieodpowiednia dieta.

Ponadto, już po 20 roku życia, komórki skóry właściwej naturalnie zmniejszają swoją aktywność metaboliczną. Oznacza to, że produkują one mniej białek, w tym kolagenu i elastyny, które odpowiadają za elastyczność skóry. Dzięki możliwości stymulacji metabolizmu skóry, laser frakcyjny CO2 znalazł zastosowanie w zabiegach takich jak:

• redukcja zmarszczek,
• usuwanie przebarwień skóry, plam starczych,
• wygładzanie skóry,
• redukcja blizn,
• usuwanie rozstępów,
• poprawa jędrności skóry.

Dlaczego warto zdecydować się na zabieg laserem frakcyjnym CO2?

Zabiegi w obszarze skóry z wykorzystaniem lasera frakcyjnego, dają bardzo dobry oraz długotrwały efekt. Pierwsze zmiany widoczne są już po pierwszym zabiegu, jednak ostatecznego rezultatu należy spodziewać się zazwyczaj po kilku wizytach. Decydując się na zabieg z wykorzystaniem lasera frakcyjnego CO2 należy zwrócić uwagę, aby był on wykonywany przez wykwalifikowany personel lekarski, w celu uniknięcia niepożądanych efektów. Dobrze wykonany zabieg pozwala pozbyć się niechcianych defektów skóry, oraz sprawi, że skóra nabierze świeżego i zdrowego wyglądu.

The post Zastosowanie lasera CO2 w medycynie estetycznej first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Czym jest szczelina odbytu?

Przewlekła szczelina odbytu to podłużne, bolesne linijne pęknięcie błony śluzowej kanału odbytu, najczęściej zlokalizowane na jego końcowym odcinku. Zmiana ta ma zwykle charakter powierzchownej rany, jednak w przypadku braku leczenia może się pogłębiać i przechodzić w postać przewlekłą. Szczelinie towarzyszy silny ból podczas wypróżnienia, często określany przez pacjentów jako piekący lub kłujący. Objawy to także niewielkie krwawienie widoczne na papierze toaletowym. Przyczyną jej powstania jest najczęściej uraz mechaniczny związany z oddawaniem twardego stolca, przewlekłe zaparcia, nasilone biegunki, choroby zapalne jelit. W mechanizmie choroby istotną rolę odgrywa również wzmożone napięcie zwieracza wewnętrznego odbytu, które utrudnia gojenie się rany i sprzyja utrzymywaniu się dolegliwości.

Szczelina odbytu – operacja, gdy leczenie zachowawcze nie działa

Operacja szczeliny odbytu jest wskazana w przypadku braku skuteczności leczenia farmakologicznego oraz niepowodzenie terapii z zastosowaniem toksyny botulinowej. Cel leczenia chirurgicznego jest taki sam, jak w przypadku leczenia zachowawczego. Polega na obniżeniu ciśnienia wewnątrz kanału odbytu oraz zmniejszeniu napięcia zwieracza odbytu (mięśnia wewnętrznego). Dominującymi metodami chirurgicznego leczenia szczeliny odbytu są nowoczesne metody: sfinkterotomia oraz fissurektomia.

Sfinkterotomia – zabieg polegający na nacięciu części włókien mięśnia zwieracza wewnętrznego odbytu

Wzmożone napięcie zwieracza odbytu można obniżyć za pomocą sfinkterotomii. Zabieg trwa około pół godziny i wykonany jest w znieczuleniu ogólnym lub podpajęczynówkowym. Może być wykonany przez lekarza metodą otwartą, z niewielkim cięciem skóry i anodermy kanału odbytu lub metodą zamkniętą, bez tworzenia ran na skórze i anodermie. Najczęstszym powikłaniem tej techniki jest nietrzymanie gazów i stolca, które występuje u 14-28% pacjentów. Dyskomfort ten zazwyczaj ustępuje po okresie 6 miesięcy. Sfinkterotomia charakteryzuje się bardzo wysoką skutecznością leczenia, a ryzyko nawrotu szczeliny po zabiegu szacowane jest na około 5%.

Fissurektomia

Zabieg odbywa się w znieczuleniu ogólnym lub podpajęczynówkowym i trwa ok. 30 minut. Technika operacyjna polega na wycięciu szczeliny wraz z wewnętrzną brodawką oraz zewnętrznym guzkiem skórnym. Skuteczność chirurgicznego wycięcia szczeliny odbytu za pomocą fissurektomii jest podobna do sfinkterotomii. Nawroty szczeliny po zastosowaniu fissurektomi praktycznie nie są obserwowane. U większości chorych z przewlekłą szczeliną odbytu łączy się, w czasie jednego zabiegu, wycięcie szczeliny odbytu z częściowym przecięciem mięśnia zwieracza wewnętrznego odbytu.

Rekonwalescencja po operacji szczeliny odbytu

Po operacji pacjent pozostaje w klinice na jedną dobę na sali pooperacyjnej. Okres rekonwalescencji po zabiegu i proces gojenia trwa około 2 tygodnie. Podczas tego okresu, pacjent powinien liczyć się z możliwością występowania bólu odbytu oraz obecności żywoczerwonej krwi po oddaniu stolca. W tym czasie pacjent zobowiązany jest do stosowania zaleceń takich jak:

• utrzymanie prawidłowej higieny okolicy odbytu,
• unikanie nadmiernej aktywności fizycznej,
• unikanie siedzącego trybu życia,
• stopniowy powrót do codziennych aktywności (wysiłek fizyczny w pierwszych dniach po zabiegu nie jest wskazany).

Dieta po operacji szczeliny odbytu polega na spożywaniu lekkostrawnych potraw, zastosowanie diety bogatej w błonnik oraz przyjmowaniu wody w ilości 2-3 L. W przypadku występowania problemów podczas defekacji, zaparć, należy wdrożyć środki ułatwiające wypróżnianie (środki zmiękczające stolec) np. laktulozę.

Jakie są korzyści z leczenia operacyjnego?

Leczenie operacyjne daje szansę na wyleczenie szczelin opornych na leczenie zachowawcze oraz charakteryzuje się ono wysoką skutecznością. Leczenie inwazyjne zyskuje również przewagę nad leczeniem farmakologicznym, z uwagi na znacznie niższy odsetek nawrotów choroby.

Operacyjne leczenie szczeliny odbytu – przywróć komfort życia!

📞 Zadzwoń: +48 533 410 100

The post Kiedy i dlaczego warto leczyć operacyjnie szczelinę odbytu? first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Jak działa toksyna botulinowa?

Toksyna botulinowa jest biologiczną toksyną produkowaną przez bakterie Clostridium Botulinum. Związek ten hamuje uwalnianie acetylocholiny z zakończeń nerwowych. Powoduje to zablokowanie przewodnictwa między nerwem, a mięśniem. Fakt ten wykorzystywany jest w leczeniu przewlekłej szczeliny odbytu, której przyczyną jest patologiczny, stały skurcz zwieracza wewnętrznego odbytu. Wstrzyknięcie toksyny botulinowej do tego mięśnia, uniemożliwia jego kurczenie się. Dochodzi wówczas do obniżenia ciśnienia wewnątrz kanału odbytu. Zapewnia to optymalne warunki, w których dochodzi do przywrócenia prawidłowego ukrwienia błony śluzowej odbytu. Dzięki temu, uszkodzenia w obrębie błony śluzowej odbytu ulegają wygojeniu, co prowadzi do wyleczenia szczeliny odbytu.

Leczenie szczeliny odbytu toksyną botulinową – przebieg zabiegu

Pacjent nie wymaga szczególnego przygotowania przed zabiegiem. Leczenie szczeliny odbytu botoksem polega na trzykrotnym ostrzyknięciu mięśnia zwieracza wewnętrznego odbytu. Ostrzykiwanie oraz towarzyszący temu niewielki dyskomfort związany z nakłuciem trwa około 30 sekund. Po zabiegu pacjent może wrócić do normalnej aktywności. Aktualny koszt ostrzykiwania botoksem szczeliny odbytu można sprawdzić w Cenniku. Stosunkowo wysoka cena zabiegu podyktowana jest głównie wysokim kosztem toksyny botulinowej.

Jakie są korzyści leczenia przewlekłej szczeliny odbytu za pomocą toksyny botulinowej?

Toksyna botulinowa jest skuteczną, alternatywną metodą terapeutyczną dla operacyjnego leczenia przewlekłych szczelin odbytu. Dzięki dobremu efektowi terapeutycznemu, iniekcje toksyną botulinową zwiększają szansę na wyleczenie szczeliny odbytu bez operacji.

Szczelina odbytu – botox – powikłania

Ponadto, leczenie szczeliny odbytu botoksem pozbawione jest istotnych powikłań, w odróżnieniu do leczenia operacyjnego, które obarczone jest pewnym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych. Leczenie operacyjne związane jest z okresem rekonwalescencji, który trwa zwykle około 2 tygodnie. Iniekcje toksyny botulinowej związane są natomiast z minimalnym dyskomfortem. Pacjent od razu po zabiegu może powrócić do codziennej aktywności.

Należy jednak pamiętać, że pomimo iniekcji toksyny botulinowej, u części pacjentów z przewlekłą szczeliną odbytu (około 40%) będzie ostatecznie konieczne leczenie operacyjne.

Leczenie szczeliny odbytu toksyną botulinową w Szczecinie – skuteczna alternatywa dla operacji

Terapia toksyną botulinową (botoxem) to nowoczesna, małoinwazyjna metoda leczenia przewlekłej szczeliny odbytu, pozwalająca uniknąć zabiegu chirurgicznego. W Klinice Dr Lubikowski w Szczecinie zabieg przeprowadzany jest w warunkach ambulatoryjnych, trwa zaledwie kilkadziesiąt sekund i nie wymaga okresu rekonwalescencji. To skuteczny, bezpieczny i komfortowy sposób na złagodzenie bólu, rozluźnienie zwieracza odbytu i przyspieszenie gojenia.

📍 Adres: Klinika Dr Lubikowski, ul. Torfowa 5A, 70-772 Szczecin
📞 Umów konsultację proktologiczną: +48 533 410 100

Pozbądź się dolegliwości – skorzystaj z nowoczesnego leczenia szczeliny odbytu botoksem w Szczecinie!

The post Toksyna botulinowa (botox) w leczeniu szczeliny odbytu first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Przyczyny powstawania szczeliny odbytu

Nadmierne napięcie w kanale odbytu, do którego dochodzi podczas zwiększonego wysiłku podczas defekacji, spowodowanego tzw. „twardymi stolcami”, prowadzi do drobnych rozdarć błony śluzowej. Większość z nich goi się samoistnie, nie powodując długotrwałych następstw. Niestety, w wyniku przerostu zwieracza wewnętrznego odbytu lub jego wzmożonego napięcia dochodzi do zwiększenia ciśnienia w kanale odbytu. Wówczas niewielkie uszkodzenia błony śluzowej odbytu mogą pogłębiać się, co prowadzi do utworzenia szczeliny odbytu. Zwiększone napięcie zwieracza wewnętrznego odbytu powoduje również niedokrwienie fragmentów błony śluzowej. Dochodzi do rozwoju przewlekłej szczeliny odbytu i utrudnionego procesu gojenia powstałych ran. Innymi czynnikami predysponującymi do rozwoju szczeliny odbytu są:

• wcześniejsze zabiegi proktologiczne,
• zapalenie gruczołów odbytowych,
• stany zapalne skóry okolicy odbytu,
• choroba Leśniowskiego-Crohna,
• wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Szczelina odbytu- objawy

Szczelinę odbytu można podzielić, z uwagi na czas trwania choroby, na ostrą ( do 6 tygodni) oraz przewlekłą postać ( powyżej 6 tygodni). Objawy ostrej formy charakteryzują się silnym bólem w trakcie przechodzenia stolca przez kanał odbytu podczas defekacji. Ból często porównywany jest do przechodzenia stłuczonego szkła przez kanał odbytu. Dolegliwościom bólowym towarzyszyć może uczucie pieczenia oraz obecność krwi na papierze toaletowym. Ból ustępuje po oddaniu stolca lub utrzymuje się do kilku godzin od wypróżnienia. Przewlekła szczelina odbytu charakteryzuje się powstawaniem blizny w obrębie uszkodzenia błony śluzowej oraz uniesieniem fałdu skóry, w postaci widocznego guzka. W przewlekłej postaci choroby dominuje utrzymujący się świąd, pieczenie i ból zlokalizowany wewnątrz kanału odbytu.

Szczelina odbytu – leczenie farmakologiczne

Większość ostrych szczelin odbytu ustępuje po zastosowaniu leczenia farmakologicznego, którego celem jest zmniejszenie napięcia zwieracza wewnętrznego odbytu i poprawa ukrwienia błony śluzowej kanału odbytu. Dodatkowo zalecane są środki ułatwiające wypróżnianie np. ISPAGUL oraz stosowanie diety bogatej w błonnik. Leczenie powinno być wspierane aktywnością fizyczną, w celu redukcji nasilenia zaparć. Nasiadówki w temperaturze 40 stopni oraz miejscowe maści sterydowe mogą zwiększyć efekt leczenia. Podstawowe leczenie przewlekłych szczelin jest skuteczne tylko u 50% chorych. W przypadku niepowodzenia, należy wdrożyć dodatkowe metody terapeutyczne. Najważniejszą z nich jest podanie toksyny botulinowej do zwieraczy odbytu.
Ponadto, leczenie ostrej jak i przewlekłej postać szczeliny odbytu może być wspierane środkami regenerującymi błonę śluzową kanału odbytu i odbytnicy, oparte na kwasie hialuronowym, który przyśpiesza gojenie ran.

Szczelina odbytu – leczenie chirurgiczne

Z uwagi na możliwość wystąpienia powikłań pooperacyjnych, chirurgiczne metody leczenia szczeliny odbytu powinny być rozważone tylko w przypadku braku poprawy, pomimo zastosowania leczenia zachowawczego. Do głównych metod chirurgicznego leczenia szczeliny odbytu należą:

• • sfinkterotomia – zabieg polega na nacięciu włókien mięśnia zwieracza wewnętrznego kanału odbytu, w celu redukcji jego napięcia,

• • fissurectomia – chirurgiczne usunięcie szczeliny wraz ze zmienionymi, okolicznymi tkankami, potocznie znane jako usuwanie szczeliny odbytu.

Czy szczelina odbytu jest niebezpieczna?

Wiele osób zastanawia się, czy szczelina odbytu jest groźna. Nieleczona, przewlekła szczelina odbytu może spowodować wiele przykrych konsekwencji, zmniejszając znacznie jakość życia. Uporczywe objawy przyczyniają się do występowania depresji oraz indukcji psychogennych zaparć, z uwagi na kojarzenie wypróżniania z towarzyszącym dyskomfortem. Do powikłań w obrębie okolicy odbytu należą:

• przetoki,
• nietrzymanie gazów i stolca,
• ropień odbytu,
• zwężenie kanału odbytu z następczą trudnością w wypróżnianiu.

Objawy wskazujące na rozwój szczeliny odbytu należy uznać zatem za wystarczające, aby udać się do gabinetu proktologicznego w celu ustalenia rozpoznania i wdrożenia właściwego leczenia.

The post Czym jest szczelina odbytu i jak ją leczymy? first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Zakrzep w żylnym splocie przyodbytowym – przyczyny

Powstawanie zakrzepów w obrębie hemoroidów zewnętrznych, polega na patologicznym wykrzepianiu krwi wewnątrz światła naczyń żylnych splotu zewnętrznego odbytu. Do najważniejszych czynników sprzyjających powstawaniu zakrzepów należą:

• zwolniony przepływ krwi, spowodowany uciskiem żyły (np. wskutek: długotrwałego przyjmowania pozycji siedzącej, zaparć, trudności w wypróżnianiu lub ekspozycji na niską temperaturę, która powoduje obkurczenie naczyń żylnych),
• uszkodzenie ściany naczyń krwionośnych,
• nadkrzepliwość (trombofilie wrodzone i nabyte),
• przebyta żylna choroba zakrzepowo-zatorowa,
• wiek >50 lat (ryzyko wzrasta wraz z wiekiem),
• niewydolność krążenia,
• nadciśnienie układu żył wrotnych spowodowane chorobami wątroby,
• hormonalna terapia zastępcza, doustne środki antykoncepcyjne, ciąża,
• czynna choroba nowotworowa,
• niewystarczające nawodnienie organizmu,
• unieruchomienie.

Jakie są objawy zakrzepicy okołoodbytowej?

Dodatkowo, zauważalny jest sinoczerwony guzek, którego dotyk potęguje dolegliwości bólowe. Wystąpienie objawów może być poprzedzone znacznym wysiłkiem lub długotrwałym przebywaniem w pozycji siedzącej. Silne objawy bólowe występują zwykle przez kilka dni, a zakrzep wchłania się w ciągu 2 do 6 tygodni.

Krwistek odbytu – leczenie

Zaopatrzenie zakrzepu w splocie przyodbytowym polega zazwyczaj na nacięciu guzka wraz z ewakuacją zakrzepu, będącego przyczyną dolegliwości bólowych. Zabieg może być wykonany w znieczuleniu miejscowym lub bez. Decyzja o zastosowaniu znieczulenia podejmowana jest na podstawie konsultacji między pacjentem, a proktologiem. Zabieg przynosi natychmiastowe wycofanie nieprzyjemnych dolegliwości bólowych. W okresie pooperacyjnym zaleca się stosowanie diety bogatobłonnikowej. W przypadku zaparć należy stosować laktulozę. Bardzo ważne jest, aby zachować prawidłową higienę okolicy poddanej zabiegowi do czasu wygojenia rany, w celu uniknięcia potencjalnego rozwoju zakażenia. U około 40% osób poddanych zabiegowi, powstaje fałd anodermy, jako pozostałość hemoroidu, w którym wystąpił zakrzep. Istotne znaczenie ma także leczenie farmakologiczne zakrzepu, który nie został nacięty w ciągu pierwszych dwóch dni po jego powstaniu. Stosuje się wtedy leki zawierające enzymy ułatwiające rozpuszczenie się i wchłonięcie zakrzepu. Ich skuteczność pozwala uzyskać dobry efekt terapeutyczny u większości pacjentów w ciągu 2 – 3 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Najskuteczniejszą metodą minimalizowania ryzyka incydentów zakrzepicy w splocie żył przyodbytowych jest leczenie choroby podstawowej oraz unikanie czynników ryzyka, takich jak:

• długotrwałe utrzymywanie pozycji siedzącej,
• ekspozycja na niskie temperatury,
• palenie papierosów,
• otyłość,
• brak odpowiedniego nawodnienia organizmu.

The post Zakrzep w żylnym splocie przyodbytowym (krwistek, hemoroid zewnętrzny) – bolesny i nagły problem w proktologii. first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Kłykciny kończyste odbytu – przyczyny

Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) typu 6 lub 11 stanowi pierwotną przyczynę rozwoju kłykcin kończystych. Do transmisji wirusa dochodzi podczas kontaktów seksualnych, w trakcie porodu, lub wspólnego używania przedmiotów mających kontakt z narządami płciowymi, np. ręczników. Okres, od momentu zakażenia, do wystąpienia pierwszych objawów jest zmienny i może wynosić od 2 do 11 miesięcy.

kłykciny kończyste, początkowe stadium

Początkowe zmiany zazwyczaj pozostają niezauważone, gdyż przyjmują postać nielicznych, drobnych grudek. Mogą one szybko postępować i przybierać uszypułowaną, rozległą postać. Kłykciny kończyste rzadko powodują dolegliwości bólowe.

kłykciny odbytu, objawy

Brodawki zlokalizowane wewnątrz kanału odbytu mogą jednakże powodować świąd, pieczenie oraz krwawienie podczas defekacji. Utrudnione utrzymanie właściwej higieny, spowodowane obecnością kłykcin, może przyczynić się do wtórnych stanów zapalnych. Z uwagi na powyższe objawy, kłykciny zlokalizowane w świetle odbytu mogą być mylnie rozpoznawane jako hemoroidy.

Kłykciny kończyste odbytu – leczenie

W przypadku niewielkich zmian w okolicy odbytu, skuteczne okazać się może leczenie farmakologiczne w postaci maści i kremów. Zazwyczaj niezbędne jest jednak zastosowanie zabiegowych metod leczenia takich jak:

• łyżeczkowanie kłykcin,
• laseroterapia,
• krioterapia (zamrażanie brodawek ciekłym azotem),
• elektrokoagulacja (usunięcie zmienionych chorobowo tkanek przy pomocy prądu elektrycznego),
• tradycyjny zabieg operacyjny.

Jedną z preferowanych przez proktologów metod usuwania kłykcin kończystych jest zabieg z użyciem lasera CO2. Terapia ta cechuje się dużą precyzją oraz szybkim efektem leczenia. Umożliwia usunięcie dużych zmian oraz zlokalizowanych wewnątrz kanału odbytu. Bardzo istotnym elementem leczenia jest diagnostyka oraz leczenie zachowawcze partnerów seksualnych osoby zakażonej. Kłykciny kończyste mogą mieć charakter nawracający, gdyż nie jest możliwa całkowita eliminacja wirusa HPV z organizmu.

Czy można uniknąć rozwoju kłykcin kończystych?

Edukacja seksualna osób rozpoczynających współżycie seksualne jest niezbędna aby zmniejszyć ryzyko transmisji chorób przenoszonych drogą płciową, w tym wirusem HPV typu 6 i 11, odpowiedzialnym za rozwój kłykcin kończystych. Dodatkowo zaleca się personalizację środków higieny osobistej, w postaci ręczników oraz innych przedmiotów mających kontakt z narządami płciowymi.

Kłykciny kończyste okolicy odbytu- powikłania

Zakażenie innymi onkogenicznymi typami wirusa HPV może nieść ze sobą wyższe ryzyko rozwoju nowotworów. Wówczas łagodne kłykciny kończyste mogą ulegać transformacjom genetycznym, które prowadzą do progresji, czyli zmiany charakteru nowotworu łagodnego w złośliwy. Ponadto, podobny obraz kliniczny z chorobą hemoroidalną, przyczynia się do daremnego i długotrwałego stosowania preparatów przeznaczonych do leczenia hemoroidów. Z tego powodu, zawsze należy skonsultować pojawiające się dolegliwości z proktologiem.

The post Kłykciny kończyste odbytu – co to takiego? first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.

Hemoroidy dotykają blisko 50% społeczeństwa powyżej 50 roku życia. Powszechny dostęp do informacji oraz liczne kampanie reklamowe leków na hemoroidy bez recepty, zachęcają do podejmowania leczenia bez konsultacji z proktologiem. Czy takie postępowanie jest prawidłowe?

Domowe sposoby na hemoroidy

Początkowe objawy choroby hemoroidalnej często są bagatelizowane z uwagi na niewielki dyskomfort, który powodują. Przemijające pieczenie okolicy odbytu czy obecność krwi na papierze toaletowym jest błędnie kojarzone z mechanicznymi uszkodzeniami lub nieodpowiednią higieną. W przypadku nasilania się dyskomfortu, coraz bardziej uporczywe objawy skłaniają wiele osób do szukania pomocy w wyszukiwarce internetowej. Po krótkim okresie wyszukiwań, najczęstszą „internetową diagnozą” są hemoroidy. W wielu źródłach krążą informacje na temat leczenia hemoroidów za pomocą:

• Leków na hemoroidy bez recepty,
• Maści i żeli,
• Czopków na hemoroidy,
• nasiadówek oraz kąpieli z dodatkiem wywarów roślinnych,
• okładów z lodu,
• alternatywnych metod leczenia.

Samodzielne stosowanie powyższych metod jest poważnym błędem, który może skutkować wieloma negatywnymi konsekwencjami. Należy zaznaczyć, że nie leczą one przyczyny hemoroidów! Powodują jedynie łagodzenie objawów. Samodzielne „leczenie” hemoroidów, mimo iż redukuje odczuwany dyskomfort, prowadzi do dalszego rozwoju choroby.

Dlaczego nie warto zwlekać z wizytą u proktologa?

Objawy chorób okołoodbytniczych mogą stanowić wstydliwy problem, dlatego pierwsza wizyta w gabinecie proktologicznym następuje zazwyczaj ze znacznym opóźnieniem. Podczas takiej wizyty, proktolog ustala rozpoznanie oraz schemat leczenia. W przypadku wątpliwości w ustaleniu diagnozy, mogą zostać zlecone dodatkowe badania. W powszechnej opinii społecznej, objawy zlokalizowane okołoodbytniczo kojarzone są zazwyczaj z hemoroidami, natomiast mogą być one również manifestacją innych chorób, takich jak :

• szczelina odbytu,
• przetoka okołoodbytnicza,
• okołoodbytnicze kłykciny kończyste,
• zmiany nowotworowe tkanek okolicy okołoodbytniczej,
• choroby ogólnoustrojowe (przewlekła niewydolność nerek, cukrzyca, nadczynność lub niedoczynność tarczycy, nieswoiste choroby zapalne jelit),
• choroby alergiczne i pasożytnicze.

Leki na receptę na hemoroidy? Nie zwlekaj z wizytą!

Leczenie objawów okolicy okołoodbytniczej bez konsultacji z proktologiem może doprowadzić zatem do dwóch niekorzystnych scenariuszy. W pierwszym przypadku, pomimo stosowania leków na hemoroidy bez recepty, choroba będzie ulegać progresji. Im później pacjent zgłosi się do proktologa, tym leczenie hemoroidów będzie powodować większy dyskomfort, a ryzyko występowania powikłań będzie większe. W drugim przypadku, pacjent błędnie rozpoznaje u siebie hemoroidy i rozpoczyna leczenie dostępnymi lekami bez recepty. Jest to bardzo niebezpieczna sytuacja, która może doprowadzić do progresji nierozpoznanej, innej niż hemoroidy choroby okolicy odbytu. Gdy prawidłowe ustalenie diagnozy nastąpi zbyt późno, leczenie choroby podstawowej może okazać się znacznie ograniczone lub niemożliwe.

Nie zwlekaj z wizytą u specjalisty. Wcześnie podjęte leczenie pozwala na skuteczne leczenie hemoroidów. Umów się na wizytę już dziś i zadbaj o poprawę jakości swojego życia.

The post Czy stosowanie leków na hemoroidy bez konsultacji proktologa jest bezpieczne? first appeared on Proktolog Szczecin - Klinika Dr Lubikowski.